Poezitë fituese në “Takimet Poetike të Karadakut – 2018”

Çmimi “Fadil Bekteshi” – Vendi i parë

MAJLINDA NANA-RAMA:

“VAJZËS SË PALINDUR”

 

Sonte, në flokët e tu, paska shumë heshtje.

fytyra ime bie erë së largu frymën tënde.

Mes nesh, ngjizur harta mallesh, mbuluar nga

distanca kilometrike,

ti – vazhdon të derdhesh lumë në gjakun tim.

 

Ti fle!

Të zgjoj çdo ditë, të pajetë në shtratin tim,

e, pas çdo zgjimi, më fshihesh pas cijatjes së erës,

pastaj era, e ngopur me ty, kërruset nëpër

flokët e mi.

 

Xhan!

Ti noton në ujin tim që më bëhet breg,

unë, me lutjen e bimës sate, shkel në bregun që

bëhet ujë.

Mbi ty, më kalojnë pranvera të paçelura,

unë, urat e tua hedh përmes trupit tim.

 

Ti, ojnë!

Lule-bijëz, që banon në mua,

unë, lot i paterur, që banoj në trupa grash.

Ti më sheh, tek u thith helmin zeher derdhur nga zërat

ata zëra, që ua ndërtojnë nga e para çdo dhimbje.

Hyj e dëbohem në kurme grash,

ti, hyrë e pa dalë në trupin tim.

Po, ç’grua qenkam unë,

që të mbaj me vete e s’mund të të zbres në tokë

nga frika se të nëpërkëmbin

nëpër duar, nëpër gojë;

nga frika se s’ta ruaj dot të paprishur

trëndafilin e buzëve.

(ç’sy që paske, bijë!)

 

Bijo, kot mërzitesh me mua!

Ja, edhe shoqet e tua që linden

bëjnë të ecin, krahë për krahë me fluturat,

por s’qeshin kurrë.

S’qeshin dot

kur prekin grinë e tokës

e dritën e ndotur,

se ajri në grushtin e tyre nuk qëndron;

ato s’e shohin dot atë,

e mbeten në dëshirën e vazhdueshme:

të prekin pak ajër të ndershëm,

ta kapin e t’ia dhurojnë

çdo të dytës shoqe bashkëmoshatare.

 

Bija ime!

Këtu gria përqafon çdo ditë,

pa krye, pa fund,

e aq pa fund e krye,

se qenka kohë qafë e sythyer,

një e nga një

po na mbledh në lamtumirën e yjeve,

e çastet e tua

s’mund të bëhen çaste të vjedhura prej saj,

se unë vdes pastaj!

 

Me copat e tua të vockla

kam ndërtuar mijëra vajza të tjera,

i kam thurur prej kënaqësish të vogla.

Kaq munda…

Sa t’u qepja në ballë nga një yll,

që të mos ua lija mbrëmjet të errëta.

Migrova nëpër to

e u dhashë nga pak engjëj, sa për fat,

të kenë mundësi t’i ikin furtunës vrastare,

në duar ua kam vënë perin tënd të fluturimit,

për ta endur vetë ëndrrën e tyre.

 

Mos më shih trishtueshëm!

Gjuhët e prillit janë më të zjarrta se më parë,

se prilli është më i gënjeshtërt,

e nuk është e lehtë të mbash mbi supe

qiellin e tij ngarkuar me rè.

Shiun dymbëdhjetë muajsh

që mbajta mbi vete,

nuk doja ta mbaje edhe ti,

se ish i rëndë.

 

E vogla ime!

Në gjumin tim qenia jote zmadhohet,

bëhet e madhe,

si një vullkan që rrit shpërthimin e tij.

Në mëngjeset e tua

i shkund gjithë dashuritë e mia.

E parritura ime e pambërritur!

Të paardhurit nuk janë si të vdekurit;

të vdekurit i mbërthen mali i ndërgjegjes,

të paardhurit janë të panisur,

ata janë udhëtarë të vetes,

dëshiruar në adhurim tërë jetën.

 

Kopja ime e munguar,

sa do doja të të njihja!

——————————————————————–

 

 

 

 

Çmimi “Fadil Bekteshi” – Vendi i dytë

FEHMI AJVAZI:

“HIRI MBI GJAKUN E SHENJTË”

 

Drita u shkym ngadalë mbi qytetet e gurta, plotë shenja mitike

Erdhi ndryshimi madh në tokë e qiell, zotrat ikën në harrim

Si gjethe pemësh në vjeshtë kokat ranë, trupat vdiqën n’beteja

Barbarë, kalorës e judë, me zjarre erdhën – me zjarre shkuan

Askush nuk mund ta ndalte përmbysjen, lulet u grinë – u thanë

Nënat në robnesha u shndërruan, çikat në konkubina e lavire

Zotrat ikën me frikë, dritat u shkymën mbi tempuj e shkronja

U përmbys liria, rrëmuja në qytetërim u kthye e në epikë

S’mbeti pergamenë, kurorë as ligj mbi tokën e  Adamit

U gjakos drita e qiellit dhe fytyra e gurtë e Priamit

 

Të gjithë nga lindë e perëndon, nga frynë e bubullon erdhën

Me shpata e kode të mbrapshta vranë zotrat, njerëzit, librat

Qytetet dhe lulet i dogjën, fiset, mbretërit dhe tempujt ilirikë

Adoptuan, plaçkitën, e fshehën shtat pash nën dhe shpirtin tim

Eva u syrgjynos, Adami u baltos, mallkimi mbuloi tokë e qiell

 

Hi, vetëm hi kokash, trupash e fjalësh të gjymtuara historia

Shekuj e mileniume mbi gjakun e shenjtë ranë me rrëmujë

Kurrë s’u ringjall drita që pret kamjen, e guri që pret dorën tonë

Ne jemi kujtesa e hershme njerëzore, dhe fytyra e zotrave mbi tokë…

——————————————————————–

 

 

 

Çmimi “Fadil Bekteshi” – Vendi i tretë

NAZMI BEQIRI –  KUMANOVË

“EH PROMETHE”

 

Hej – hej, Promethe, Promethe, zjarr e dritë për Atdhe

Kemi një Zot një mot një gëzim një lot

Thanë se të lidhën për mur për gur këmbë e duar

Ai Zeusi, ai mësuesi, ai pusi

Si  atin e vet, kishte dashur të t’vret.

I freskët, me mend, në këtë vend u lidha vet

Dhe këndova, vuajta, u gëzova, gjeri sa gjëmova

E vullkan ndriçova, u lava e u pastrova,

Nga tuta, nga ca lesh, ca minj, viça e desh

Dhe fala, mëshirova, u pajtova dhe paqësova

Në garanci të 11 marsit  grykëzjarrëshin e njëpasnjëtë n’pakufi,

Që ua kalli datën, matën e satën, bukëshkalëve.

Krenarinë, përgjegjësinë e këtë fitore, që do jetoj prore

E  lash në duar të bashkëvëllezërve  tanë

Abilit, Kabilit, Bilbilit e Stiksit.

 

Po shkrryhen, lyhen, përqafohen e po ledhatohen

Por kjo ndjellje nga “dreqërit”, s’po u ngjallë kënaqësi

Sytë u mbetën tek unë dhe te ti

Hej-hej, tek unë e jo te ti, – se

Ti nuk ke fëmijë e miqësi, e as këtë botë

Me katandi, me tekmil e me lot.

Ti, ku di ç’është vuajtja e heka

Mëlçinë  ta hanin shpendët e jo vëllezërit që ceka

Ti  je djalë e burrë vet e s’ke, kë ta çosh në kurbet.

Andaj Promethe, ec e mos thuaj se ke ngec

E ndash hakmerru, e ndash kënaqu, sa s’të ka ra fleta, -se

Ti nuk ke pasur shokë: Flamurin, Martinin, Nysretin e Gurin

Që  i kishin dalë zot vendit e kuvendit, luftëtarëve e të parëve

Dhe  mbetën pa shtëpi, pa tapi, pa katandi, por jo pa burrëri.

Po ku ke pas ti shokë: Zahirin, Ademin e Xhevatin

minjve, varret ua hapnin, që t’i kapin

Ani ti, po më ditke çka  është krenari, vuajtje e hekë?

Hajt, jepe atë sekret e lirohu, se mua s’më ka mbet

Shqiptarinë e dua të tërë e të krejt

Por si Sharri, do qëndroj për mot e jetë

Ngase, nuk konkurroj, nuk vrapoj, nuk garoj

Nuk  yshtem, nuk xhelozoj, nuk smiroj e nuk lakmoj

S’mund të më joshin as zanat e sirenat e motit, -e

Le ma laviret e sodit pa bark e brinjë e pa dashni

Se kam një dashnore, pa çka se e trash, e vogël, e dy me tri

Që me mua qëndroi në zjarr, në katran, maj maleve e në hi

Më lindi shumë kreshnikë, halime, bobullina e selvi

E kur më qesh, e më fol në vesh, dhe më dërgon

Atje ku pos gëzimit s’arrin as vuajtja as loti

Ku s’na mërdhijnë polet e s’na djegin vullkanet

Se feston vet Zoti.

Ec Promethe e shko në papërgjegjësi

Se zjarrin e mbroj unë e jo ti

Aii, ec ec, se, ty të përjetësoi i verbëri, këngëtar qorri e koti

E jo Zoti, Hyji, Thoti e Moti

Mos më thuaj bre: e arsyeshme është për lirim ta godas vetën

Le që gjymtyrët e organet, por më dhimbset edhe vet thoi, -se

Jam  biri, prindi, luftëtari, poeti, legjenda, heroi e kroi.

 

——————————————————————–

 

 

Likovë, 11.3.2018

 

 

Komente