Poezitë fituese në “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”

 

Ndarja e cmimevePoezia që fitoi Çmimin e parë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:

  

Linditë Ramushi-Dushku

 

VJESHTËS SË DEHUR

 

Ti erdhe dikur

si kjo vjeshtë e kuqërremtë

për t’u bërë vlimi i dashurisë

dhe shije e verës së kuqe

në vjeshtën e përvitshme

që rrisim brenda vetës çdo fije lumturie.

 

Erdhëm të dy dikur

vjeshtës

si dy zogj shtigjesh të largëta

për të takuar

dy stinët e ngrohta të shpirtit.

 

Pastaj,

të dehur pafundësisht

dehim gjithçka për rreth

 

Çdo vjeshtë kuqërremet nga ardhja jonë

çdo vjeshtë dehet

dhe kullohet djersësh

siç i shkrihemi ne dashurisë sonë.

 

Papandehur ia lëmë fajin kësaj stine

që nis e deh veten.

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

Poezia që fitoi Çmimin e dytë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:

 

Lola Shehi

 

RRËFIM…

 

Përse mendohesh, baba!

Ç`peng të ka mbetur

Të ka mbetur peng, që nuk u bëra aktore?

Që në skenë nuk më pe të luaja asnjë rol?

Kaq shumë e dëshiroje  një rol timin?

 

Mos u brengos, baba!

Po të rrëfehem:

Kam luajtur shumë role,

Vetëm në një skenë…

Vetëm ti s`ke mundur të më shohësh

Asnjëherë nuk e pata një karrige të lirë

Kurrë nuk t`a rezervova një biletë

 

Nuk të kam dashur spektator baba, e kupton?

Dhe a e di pse?

 

Sepse….

Kam kënduar

Kur kam dashur të qaj

Kam buzëqeshur,

Kur kam dashur të ulërij,

Kam thënë jam e fortë,

Kur gjunjët s`më mbanin,

Kam ecur me trupin drejt,

Kur shpina po më këputej,

Kam ecur majë takash,

Kur doja të ecja zbathur,

Që guralecët e rrugës,

Të më hapnin plagë nën këmbë,

Se vetëm kështu baba…

Nuk do t`i ndjeja dhimbjet e  zemrës…

 

Ja, t`u rrëfeva!

E sheh baba?

Jam aktore klasi!

Aktroj para teje,

Aktroj para gjithë botës…

 

Luaj disa role njëherësh,

Pa skenarë, pa regjisorë,

Qaj, këndoj, luaj muzikë

Me partiturat e pashkruara të shpirtit.

 

Mos më mbaj peng BABA

T`u rrëfeva….

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Poezia që fitoi Çmimin e tretë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:

 

Selajdin Shabani

 

TË KAM THËNË NËPËR MOTE

 

Të kam thënë Lajdins!

Se kemi nga pak dëshirë

Të vjedhim ëndrra

Sepse tonat sikur i kemi ndrydhur e çoroditur.

 

Të kam thënë Lajdins!

Se kemi ëndje pak si shumë të gënjejmë

Dhe të ecim rrugëve e kafeneve

E të shkëlqejmë si engjëj.

 

Të kam thënë shumë herë Lajdins!

Se jemi të dashuruar në vetvete

Por, kjo s’po na sjell as rrugëtimin e pafund

dhe kjo s’po më pëlqen.

 

Të kam pas thënë, Lajdins

se jeta është PËRRALLË,

por, TI, nganjëherë, ngashënjeheshe, jo rrallë.

 

Të kam pas thënë, Lajdins,

se jeta është LOJË,

Që nuk e fiton dot kurrë,

por, TI vazhdojë ta luaje

si me letrat e bixhozit.

 

Të kam pas thënë, Lajdins

se Jeta është UJË :

Që gjithnjë lagesh e nuk teresh kurrë,

por TI gjithnjë mbete URË.

 

Të kam pas thënë, Lajdins

se jeta është KËNGË,

që e këndoje,

Edhe pse zëri s’të shkonte,

Ti prapë vazhdoje:

HERË I HESHTUR, E HERË REBEL.

 

Të kam pas thënë, Lajdins

se TI jep më shumë në jetë,

por nuk merr fare,

apo merr sa për sy e faqe ose hiq fare,

por, TI prapë vazhdoje pa rrugëdalje.

 

Të kam pas thënë Lajdins, se jeta është për të tjerët,

se ti ishe dhe mbete REBEL,

se, TI, ec -ec si uji,

dhe mbetesh në rrugë

e në vend ngel si moçal.

 

Të kam pas thënë Lajdins, se jeta është

Si një gotë qelqi që lehtë thyhet

Nga mund të shihet nëpër mote.

 

Të kam pas thënë dhe po të them përsëri Lajdins

Se jeta është hipokrite,

Herë pa sheqer, herë pa cipë, herë bajate e herë-herë pa fije kripe,

Por TI vazhdoje të sfidoje

Të kam pas thënë Lajdins se jeta është si cigare,

Por, TI vazhdoje ta thithje prapë pa taketuke…

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Poezia që fitoi Çmimin e tretë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:

 

Adriatik Zeqiri

 

MËKAT

 

Jashtë qentë lehin..

Piskamë e tyre mbytshëm pihet e përftohet

 

Shohim njëri tjetrin në sy brenda

Në gotat kristal ngrihet besimi dhe dëshira,

Zjarr dhe pasion

Që një kohë mëkatarësh na e mbolli në gjoks.

Shtrirje e gjakim

Si lulet skaj një trotuari shetitoreje

Ne të vetëm

Brenda …si hije,

Relike të një momenti në përsëritje,

Të një etjeje sindrom,

Dhimbje e përjetshme…

Mëkatin e zanafillës ngarkuar

Si gur Sizifi në supe

 

Jashtë qentë po lehin,

Në qafë kanë të varur mollë!

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Poezi e lexuar në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”, dhe e përzgjedhur për botim në revistën “Doruntina”:

 

Xhevat Latifi

 

ËSHTË NATË, AGIM RAMADANI

 

Është natë Agim Ramadani.

Yjet po bien një nga një.

 

Para këmbëve tua duken të gjithë të vegjël, të tretur.

Një këmbë burri rri i ngrirë mbi një gur-kufiri t’shkulur!

 

Çfarë të them për kufirin e Kosharës? Është bartur në Çakorr!

Në parlament një grup cubash mbajnë peng demokracinë,

seancë pas seance, marrin ca lekë të zhubrosura

si harta etnisë që po tkurret.

 

Po thonë se Evropa ka kërkuar nga ne

me kanë pikëepesë…

 

Është natë, Agim Ramadani!

Çdo ngjyrë e mbetur në penelin tënd

ka pak t’kuqe të Onufrit me sfond flamuri.

 

Flamuri që sot është verdh’

me e ba blu, si oqean Paqësor.

 

Në veri të Kosovës “Francuska 7”, ka në sirtarë një plumb të fjetur

me u zgjue ku fryn veriu e Moskës i duket i ngushtë shtrati!

Mban mend ca miq na folën për poezinë, për artin?

Sot janë në politikë .

 

Atdheun e kanë bo fushë të ikjes

Pasha ty, Atdheu i ka po ato ngjyra të mira,

por ia pshtjelluen mozaikun!

 

Në Sytë e Simonidës vunë thëngjij të djegur,

derdhën temjan me vaj të zi,

shpirtin e bardhë ia vunë në letargji.

 

Është natë Agim Ramadani!

(sall sytë e tu kanë dritë!)

Atdheun e vodhën,e shanë!

Heronjtë e rremë po i bëjnë prej balte!

 

Karadakut e Fushës së mëllenjave këmishë e ngushtë po i zë frymën

Unë vjedh ca dritë të hanës më shkrue vjershën për Kumanovën,

për asimilimin e shqiptarëve në Manastirin ku u banë shkronjat!

janē lëshue perde mjegulle.

 

Po dojnë me ba natë dritën tande !

Natë është Komandant dhe kam turp me qa!

Me ik nuk mundem pa të thënë:

Fëmijët në gurin tand të shkuljes së kufirit, vënë dorën në zemër.

 

Thonë agimi e ka shkye kufirin dhe ka shkulë këtë gurë!

Në lapidarin tënd, sytë bajnë dritë që verbojnë ata që fallso vënë kurora lulesh!

 

Nata i ka hy Atdheut si uji ndërkambë perandorëve t ‘trembur…

 

Është natë kapedan,sa natë!

bëmë gabim të madh që nuk kuptuam shkëlqimin tënd

E tash kaq shumë kemi nevojë për dritën e një agimi të ri…

 

XL Mars 2017