Poezi nga Fatos Rushiti

fatos


SYTË E SHQIPËRISË

 

Ana tjetër e rugës është nata

Gjumi veç me fantazi luan

E kundërta i flet tjetrës

Kush jam unë mes njerëzve

Sytë e Shqipërisë hapen

Kësaj shkretëtire këtij akulli

S’mund t’i thuhet profet

Lulja në kopsht

Që mund të bëhet dil

Ndjenja në trup

Që mund të thyhet zgjohu

Kanë mbetur pa ngjyrë

Pa arsye

Pa fat

Pa gjak janë tretur

Ana tjetër e rrugës është qeshja

Sytë e Shqipërisë ëmbëlsohen

Jam zhveshur nga nëna

Nga jeta

Sa moskuptime më sillen në kokë

Kam mbetur asnjë

Dhe vetëm si era po flas

Unë e vjetra

Unë shikimi kah e ardhmja

O shkrirja

O luleshtrydhja

Po e ëmbla po

Mbyllen sytë e Shqipërisë

Del ëndrra

 

AH KY SHPIRTI YNË

 

Të kthehemi në kohë që të vrasim etje

Uri e dëshirë për hi e ndodhira

Tani vetëm flakë vetëm mardhë

Në sytë e ndërgjegjës që pi veç enigma

Qenkemi të lirë të lehtë sikur fjala

Si një marramendje kala e çuditshme

Ne të sapokthyerit në kohë e në lindje

Të qeshim tani sa më shumë të qeshim

Që thellë shpirti ynë lengjet t’i kuptojë

Pastaj të mendojë ah ky shpirti ynë

Sikur të mos ishte po më mirë që fle tani

Se njerëzit veç këndojnë e  s’dëgjojnë asgjë

 

SI BORA

 

Tani do të flas për lotët e luftës

Që lindi mes gjakut dhe ajrit epshor të dritës

Ah ajo kohë e kryer e thjeshtë

Njerëzit si dritare

Hanin shi pikëllimi

E pluhur shpirtrash pinin

Lufta ish pa vrasje

Pa lot e qeshje të nxehta

Heshtja heshtjen prekte

Fluturonin zjarre

Mbi flokët ilire

Drita me ajrin e vetë epshor

E bëri harresë

Gjakun e tmerrshëm si bora

Pastaj bota mbyti fllade

Mbi gëzimet tona

 

TË FLAS TASH ME JETËN

 

Unë s’jam i verbër si lulja

Kush më prek e shoh

Kush më don e ndjej

S’jam i ftohtë si zjarri

Të këndshmen e dua

Edhe kur loton

Të gjithë i kam dashur

Brenda lumturisë

Unë nuk ec si loja

Një shikim i bukur

I hënës në natë

Më jep pak prandaj

Po shkoj kah gëzimi

Te lindja e re

Të marr pak liri

Te zemra e detit

Të vjedh pak njeri

Në një fund jetim

O unë nuk jam si era

Komente