Kategori: Poezi

Poezitë fituese në “Takimet Poetike të Karadakut – 2018”

Çmimi “Fadil Bekteshi” – Vendi i parë MAJLINDA NANA-RAMA: “VAJZËS SË PALINDUR”   Sonte, në flokët e tu, paska shumë heshtje. fytyra ime bie erë së largu frymën tënde. Mes nesh, ngjizur harta mallesh, mbuluar nga distanca kilometrike, ti – vazhdon të derdhesh lumë në gjakun tim.   Ti fle! Të zgjoj çdo ditë, të […]

Çmimi “Fadil Bekteshi” – Vendi i parë

MAJLINDA NANA-RAMA:

“VAJZËS SË PALINDUR”

 

Sonte, në flokët e tu, paska shumë heshtje.

fytyra ime bie erë së largu frymën tënde.

Mes nesh, ngjizur harta mallesh, mbuluar nga

distanca kilometrike,

ti – vazhdon të derdhesh lumë në gjakun tim.

 

Ti fle!

Të zgjoj çdo ditë, të pajetë në shtratin tim,

e, pas çdo zgjimi, më fshihesh pas cijatjes së erës,

pastaj era, e ngopur me ty, kërruset nëpër

flokët e mi.

 

Xhan!

Ti noton në ujin tim që më bëhet breg,

unë, me lutjen e bimës sate, shkel në bregun që

bëhet ujë.

Mbi ty, më kalojnë pranvera të paçelura,

unë, urat e tua hedh përmes trupit tim.

 

Ti, ojnë!

Lule-bijëz, që banon në mua,

unë, lot i paterur, që banoj në trupa grash.

Ti më sheh, tek u thith helmin zeher derdhur nga zërat

ata zëra, që ua ndërtojnë nga e para çdo dhimbje.

Hyj e dëbohem në kurme grash,

ti, hyrë e pa dalë në trupin tim.

Po, ç’grua qenkam unë,

që të mbaj me vete e s’mund të të zbres në tokë

nga frika se të nëpërkëmbin

nëpër duar, nëpër gojë;

nga frika se s’ta ruaj dot të paprishur

trëndafilin e buzëve.

(ç’sy që paske, bijë!)

 

Bijo, kot mërzitesh me mua!

Ja, edhe shoqet e tua që linden

bëjnë të ecin, krahë për krahë me fluturat,

por s’qeshin kurrë.

S’qeshin dot

kur prekin grinë e tokës

e dritën e ndotur,

se ajri në grushtin e tyre nuk qëndron;

ato s’e shohin dot atë,

e mbeten në dëshirën e vazhdueshme:

të prekin pak ajër të ndershëm,

ta kapin e t’ia dhurojnë

çdo të dytës shoqe bashkëmoshatare.

 

Bija ime!

Këtu gria përqafon çdo ditë,

pa krye, pa fund,

e aq pa fund e krye,

se qenka kohë qafë e sythyer,

një e nga një

po na mbledh në lamtumirën e yjeve,

e çastet e tua

s’mund të bëhen çaste të vjedhura prej saj,

se unë vdes pastaj!

 

Me copat e tua të vockla

kam ndërtuar mijëra vajza të tjera,

i kam thurur prej kënaqësish të vogla.

Kaq munda…

Sa t’u qepja në ballë nga një yll,

që të mos ua lija mbrëmjet të errëta.

Migrova nëpër to

e u dhashë nga pak engjëj, sa për fat,

të kenë mundësi t’i ikin furtunës vrastare,

në duar ua kam vënë perin tënd të fluturimit,

për ta endur vetë ëndrrën e tyre.

 

Mos më shih trishtueshëm!

Gjuhët e prillit janë më të zjarrta se më parë,

se prilli është më i gënjeshtërt,

e nuk është e lehtë të mbash mbi supe

qiellin e tij ngarkuar me rè.

Shiun dymbëdhjetë muajsh

që mbajta mbi vete,

nuk doja ta mbaje edhe ti,

se ish i rëndë.

 

E vogla ime!

Në gjumin tim qenia jote zmadhohet,

bëhet e madhe,

si një vullkan që rrit shpërthimin e tij.

Në mëngjeset e tua

i shkund gjithë dashuritë e mia.

E parritura ime e pambërritur!

Të paardhurit nuk janë si të vdekurit;

të vdekurit i mbërthen mali i ndërgjegjes,

të paardhurit janë të panisur,

ata janë udhëtarë të vetes,

dëshiruar në adhurim tërë jetën.

 

Kopja ime e munguar,

sa do doja të të njihja!

——————————————————————–

 

 

 

 

Çmimi “Fadil Bekteshi” – Vendi i dytë

FEHMI AJVAZI:

“HIRI MBI GJAKUN E SHENJTË”

 

Drita u shkym ngadalë mbi qytetet e gurta, plotë shenja mitike

Erdhi ndryshimi madh në tokë e qiell, zotrat ikën në harrim

Si gjethe pemësh në vjeshtë kokat ranë, trupat vdiqën n’beteja

Barbarë, kalorës e judë, me zjarre erdhën – me zjarre shkuan

Askush nuk mund ta ndalte përmbysjen, lulet u grinë – u thanë

Nënat në robnesha u shndërruan, çikat në konkubina e lavire

Zotrat ikën me frikë, dritat u shkymën mbi tempuj e shkronja

U përmbys liria, rrëmuja në qytetërim u kthye e në epikë

S’mbeti pergamenë, kurorë as ligj mbi tokën e  Adamit

U gjakos drita e qiellit dhe fytyra e gurtë e Priamit

 

Të gjithë nga lindë e perëndon, nga frynë e bubullon erdhën

Me shpata e kode të mbrapshta vranë zotrat, njerëzit, librat

Qytetet dhe lulet i dogjën, fiset, mbretërit dhe tempujt ilirikë

Adoptuan, plaçkitën, e fshehën shtat pash nën dhe shpirtin tim

Eva u syrgjynos, Adami u baltos, mallkimi mbuloi tokë e qiell

 

Hi, vetëm hi kokash, trupash e fjalësh të gjymtuara historia

Shekuj e mileniume mbi gjakun e shenjtë ranë me rrëmujë

Kurrë s’u ringjall drita që pret kamjen, e guri që pret dorën tonë

Ne jemi kujtesa e hershme njerëzore, dhe fytyra e zotrave mbi tokë…

——————————————————————–

 

 

 

Çmimi “Fadil Bekteshi” – Vendi i tretë

NAZMI BEQIRI –  KUMANOVË

“EH PROMETHE”

 

Hej – hej, Promethe, Promethe, zjarr e dritë për Atdhe

Kemi një Zot një mot një gëzim një lot

Thanë se të lidhën për mur për gur këmbë e duar

Ai Zeusi, ai mësuesi, ai pusi

Si  atin e vet, kishte dashur të t’vret.

I freskët, me mend, në këtë vend u lidha vet

Dhe këndova, vuajta, u gëzova, gjeri sa gjëmova

E vullkan ndriçova, u lava e u pastrova,

Nga tuta, nga ca lesh, ca minj, viça e desh

Dhe fala, mëshirova, u pajtova dhe paqësova

Në garanci të 11 marsit  grykëzjarrëshin e njëpasnjëtë n’pakufi,

Që ua kalli datën, matën e satën, bukëshkalëve.

Krenarinë, përgjegjësinë e këtë fitore, që do jetoj prore

E  lash në duar të bashkëvëllezërve  tanë

Abilit, Kabilit, Bilbilit e Stiksit.

 

Po shkrryhen, lyhen, përqafohen e po ledhatohen

Por kjo ndjellje nga “dreqërit”, s’po u ngjallë kënaqësi

Sytë u mbetën tek unë dhe te ti

Hej-hej, tek unë e jo te ti, – se

Ti nuk ke fëmijë e miqësi, e as këtë botë

Me katandi, me tekmil e me lot.

Ti, ku di ç’është vuajtja e heka

Mëlçinë  ta hanin shpendët e jo vëllezërit që ceka

Ti  je djalë e burrë vet e s’ke, kë ta çosh në kurbet.

Andaj Promethe, ec e mos thuaj se ke ngec

E ndash hakmerru, e ndash kënaqu, sa s’të ka ra fleta, -se

Ti nuk ke pasur shokë: Flamurin, Martinin, Nysretin e Gurin

Që  i kishin dalë zot vendit e kuvendit, luftëtarëve e të parëve

Dhe  mbetën pa shtëpi, pa tapi, pa katandi, por jo pa burrëri.

Po ku ke pas ti shokë: Zahirin, Ademin e Xhevatin

minjve, varret ua hapnin, që t’i kapin

Ani ti, po më ditke çka  është krenari, vuajtje e hekë?

Hajt, jepe atë sekret e lirohu, se mua s’më ka mbet

Shqiptarinë e dua të tërë e të krejt

Por si Sharri, do qëndroj për mot e jetë

Ngase, nuk konkurroj, nuk vrapoj, nuk garoj

Nuk  yshtem, nuk xhelozoj, nuk smiroj e nuk lakmoj

S’mund të më joshin as zanat e sirenat e motit, -e

Le ma laviret e sodit pa bark e brinjë e pa dashni

Se kam një dashnore, pa çka se e trash, e vogël, e dy me tri

Që me mua qëndroi në zjarr, në katran, maj maleve e në hi

Më lindi shumë kreshnikë, halime, bobullina e selvi

E kur më qesh, e më fol në vesh, dhe më dërgon

Atje ku pos gëzimit s’arrin as vuajtja as loti

Ku s’na mërdhijnë polet e s’na djegin vullkanet

Se feston vet Zoti.

Ec Promethe e shko në papërgjegjësi

Se zjarrin e mbroj unë e jo ti

Aii, ec ec, se, ty të përjetësoi i verbëri, këngëtar qorri e koti

E jo Zoti, Hyji, Thoti e Moti

Mos më thuaj bre: e arsyeshme është për lirim ta godas vetën

Le që gjymtyrët e organet, por më dhimbset edhe vet thoi, -se

Jam  biri, prindi, luftëtari, poeti, legjenda, heroi e kroi.

 

——————————————————————–

 

 

Likovë, 11.3.2018

 

 

Lexo më shumë Share

Poezitë fituese në “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”

  Poezia që fitoi Çmimin e parë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:    Linditë Ramushi-Dushku   VJESHTËS SË DEHUR   Ti erdhe dikur si kjo vjeshtë e kuqërremtë për t’u bërë vlimi i dashurisë dhe shije e verës së kuqe në vjeshtën e përvitshme që rrisim brenda vetës […]

 

Ndarja e cmimevePoezia që fitoi Çmimin e parë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:

  

Linditë Ramushi-Dushku

 

VJESHTËS SË DEHUR

 

Ti erdhe dikur

si kjo vjeshtë e kuqërremtë

për t’u bërë vlimi i dashurisë

dhe shije e verës së kuqe

në vjeshtën e përvitshme

që rrisim brenda vetës çdo fije lumturie.

 

Erdhëm të dy dikur

vjeshtës

si dy zogj shtigjesh të largëta

për të takuar

dy stinët e ngrohta të shpirtit.

 

Pastaj,

të dehur pafundësisht

dehim gjithçka për rreth

 

Çdo vjeshtë kuqërremet nga ardhja jonë

çdo vjeshtë dehet

dhe kullohet djersësh

siç i shkrihemi ne dashurisë sonë.

 

Papandehur ia lëmë fajin kësaj stine

që nis e deh veten.

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

Poezia që fitoi Çmimin e dytë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:

 

Lola Shehi

 

RRËFIM…

 

Përse mendohesh, baba!

Ç`peng të ka mbetur

Të ka mbetur peng, që nuk u bëra aktore?

Që në skenë nuk më pe të luaja asnjë rol?

Kaq shumë e dëshiroje  një rol timin?

 

Mos u brengos, baba!

Po të rrëfehem:

Kam luajtur shumë role,

Vetëm në një skenë…

Vetëm ti s`ke mundur të më shohësh

Asnjëherë nuk e pata një karrige të lirë

Kurrë nuk t`a rezervova një biletë

 

Nuk të kam dashur spektator baba, e kupton?

Dhe a e di pse?

 

Sepse….

Kam kënduar

Kur kam dashur të qaj

Kam buzëqeshur,

Kur kam dashur të ulërij,

Kam thënë jam e fortë,

Kur gjunjët s`më mbanin,

Kam ecur me trupin drejt,

Kur shpina po më këputej,

Kam ecur majë takash,

Kur doja të ecja zbathur,

Që guralecët e rrugës,

Të më hapnin plagë nën këmbë,

Se vetëm kështu baba…

Nuk do t`i ndjeja dhimbjet e  zemrës…

 

Ja, t`u rrëfeva!

E sheh baba?

Jam aktore klasi!

Aktroj para teje,

Aktroj para gjithë botës…

 

Luaj disa role njëherësh,

Pa skenarë, pa regjisorë,

Qaj, këndoj, luaj muzikë

Me partiturat e pashkruara të shpirtit.

 

Mos më mbaj peng BABA

T`u rrëfeva….

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Poezia që fitoi Çmimin e tretë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:

 

Selajdin Shabani

 

TË KAM THËNË NËPËR MOTE

 

Të kam thënë Lajdins!

Se kemi nga pak dëshirë

Të vjedhim ëndrra

Sepse tonat sikur i kemi ndrydhur e çoroditur.

 

Të kam thënë Lajdins!

Se kemi ëndje pak si shumë të gënjejmë

Dhe të ecim rrugëve e kafeneve

E të shkëlqejmë si engjëj.

 

Të kam thënë shumë herë Lajdins!

Se jemi të dashuruar në vetvete

Por, kjo s’po na sjell as rrugëtimin e pafund

dhe kjo s’po më pëlqen.

 

Të kam pas thënë, Lajdins

se jeta është PËRRALLË,

por, TI, nganjëherë, ngashënjeheshe, jo rrallë.

 

Të kam pas thënë, Lajdins,

se jeta është LOJË,

Që nuk e fiton dot kurrë,

por, TI vazhdojë ta luaje

si me letrat e bixhozit.

 

Të kam pas thënë, Lajdins

se Jeta është UJË :

Që gjithnjë lagesh e nuk teresh kurrë,

por TI gjithnjë mbete URË.

 

Të kam pas thënë, Lajdins

se jeta është KËNGË,

që e këndoje,

Edhe pse zëri s’të shkonte,

Ti prapë vazhdoje:

HERË I HESHTUR, E HERË REBEL.

 

Të kam pas thënë, Lajdins

se TI jep më shumë në jetë,

por nuk merr fare,

apo merr sa për sy e faqe ose hiq fare,

por, TI prapë vazhdoje pa rrugëdalje.

 

Të kam pas thënë Lajdins, se jeta është për të tjerët,

se ti ishe dhe mbete REBEL,

se, TI, ec -ec si uji,

dhe mbetesh në rrugë

e në vend ngel si moçal.

 

Të kam pas thënë Lajdins, se jeta është

Si një gotë qelqi që lehtë thyhet

Nga mund të shihet nëpër mote.

 

Të kam pas thënë dhe po të them përsëri Lajdins

Se jeta është hipokrite,

Herë pa sheqer, herë pa cipë, herë bajate e herë-herë pa fije kripe,

Por TI vazhdoje të sfidoje

Të kam pas thënë Lajdins se jeta është si cigare,

Por, TI vazhdoje ta thithje prapë pa taketuke…

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Poezia që fitoi Çmimin e tretë në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”:

 

Adriatik Zeqiri

 

MËKAT

 

Jashtë qentë lehin..

Piskamë e tyre mbytshëm pihet e përftohet

 

Shohim njëri tjetrin në sy brenda

Në gotat kristal ngrihet besimi dhe dëshira,

Zjarr dhe pasion

Që një kohë mëkatarësh na e mbolli në gjoks.

Shtrirje e gjakim

Si lulet skaj një trotuari shetitoreje

Ne të vetëm

Brenda …si hije,

Relike të një momenti në përsëritje,

Të një etjeje sindrom,

Dhimbje e përjetshme…

Mëkatin e zanafillës ngarkuar

Si gur Sizifi në supe

 

Jashtë qentë po lehin,

Në qafë kanë të varur mollë!

 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

 

 

Poezi e lexuar në edicionin e 25-të të manifestimit “Takimet Poetike të Karadakut – 2017”, dhe e përzgjedhur për botim në revistën “Doruntina”:

 

Xhevat Latifi

 

ËSHTË NATË, AGIM RAMADANI

 

Është natë Agim Ramadani.

Yjet po bien një nga një.

 

Para këmbëve tua duken të gjithë të vegjël, të tretur.

Një këmbë burri rri i ngrirë mbi një gur-kufiri t’shkulur!

 

Çfarë të them për kufirin e Kosharës? Është bartur në Çakorr!

Në parlament një grup cubash mbajnë peng demokracinë,

seancë pas seance, marrin ca lekë të zhubrosura

si harta etnisë që po tkurret.

 

Po thonë se Evropa ka kërkuar nga ne

me kanë pikëepesë…

 

Është natë, Agim Ramadani!

Çdo ngjyrë e mbetur në penelin tënd

ka pak t’kuqe të Onufrit me sfond flamuri.

 

Flamuri që sot është verdh’

me e ba blu, si oqean Paqësor.

 

Në veri të Kosovës “Francuska 7”, ka në sirtarë një plumb të fjetur

me u zgjue ku fryn veriu e Moskës i duket i ngushtë shtrati!

Mban mend ca miq na folën për poezinë, për artin?

Sot janë në politikë .

 

Atdheun e kanë bo fushë të ikjes

Pasha ty, Atdheu i ka po ato ngjyra të mira,

por ia pshtjelluen mozaikun!

 

Në Sytë e Simonidës vunë thëngjij të djegur,

derdhën temjan me vaj të zi,

shpirtin e bardhë ia vunë në letargji.

 

Është natë Agim Ramadani!

(sall sytë e tu kanë dritë!)

Atdheun e vodhën,e shanë!

Heronjtë e rremë po i bëjnë prej balte!

 

Karadakut e Fushës së mëllenjave këmishë e ngushtë po i zë frymën

Unë vjedh ca dritë të hanës më shkrue vjershën për Kumanovën,

për asimilimin e shqiptarëve në Manastirin ku u banë shkronjat!

janē lëshue perde mjegulle.

 

Po dojnë me ba natë dritën tande !

Natë është Komandant dhe kam turp me qa!

Me ik nuk mundem pa të thënë:

Fëmijët në gurin tand të shkuljes së kufirit, vënë dorën në zemër.

 

Thonë agimi e ka shkye kufirin dhe ka shkulë këtë gurë!

Në lapidarin tënd, sytë bajnë dritë që verbojnë ata që fallso vënë kurora lulesh!

 

Nata i ka hy Atdheut si uji ndërkambë perandorëve t ‘trembur…

 

Është natë kapedan,sa natë!

bëmë gabim të madh që nuk kuptuam shkëlqimin tënd

E tash kaq shumë kemi nevojë për dritën e një agimi të ri…

 

XL Mars 2017

 

 

Lexo më shumë Share

Feriz Ukshini: NЁ NDЁRRIM MOTMOTESH

NЁ NDЁRRIM MOTMOTESH Iku edhe një cikël muajsh, për të mos u kthyer kurrë. Kapela e respektit hiqet mu te porta e dhjetorit, e kaluara e brisht,shkon duke u lekundur, mposhtet nga lodhjet, mbyllet gryka kujtimeve në thesar përvoje, tërhiqet si mbi pyka saji,në një botë imagjinatash! Viti i Ri ia beh, padjallëzisht i dalldisur […]

fu

NЁ NDЁRRIM MOTMOTESH

Iku edhe një cikël muajsh, për të mos u kthyer kurrë.
Kapela e respektit hiqet mu te porta e dhjetorit,
e kaluara e brisht,shkon duke u lekundur, mposhtet nga lodhjet,
mbyllet gryka kujtimeve në thesar përvoje,
tërhiqet si mbi pyka saji,në një botë imagjinatash!

Viti i Ri ia beh, padjallëzisht i dalldisur në fluska bore ,
goja behar-plot urata dhe dëshira të pa peshuara në mundësi,
me shpresë qe sakrifica të merr çmimin e durimit,
për një vit të mbarë, ku e drejta çmohet e përfillet ,
e ëmbëla të shijohet me dashuri,
bekimi te mbetet roje nderi e miresie,
te mos ndalet fluturimi në krahë të shpresës.
Ky vit të përthej si rreze drite në pafundësi e sytë të shkëlqejnë në lot gëzimi …

Cleveland, 29 Dhjetor 2014

Lexo më shumë Share

Poezi të zgjedhura nga Sabit Rrustemi

Sabit Rrustemi, Gjilan   Cikli poetik: “Nxora një shtresë zemre”     AI VARG JAM UNË   Vargu im niset dhe pa mua për tek Ti si trokitje e lehtë dite si një puthje e ëmbël mëngjesi   Shpalos një ëndërr të re tek drithërohet nëpër ty universit pakufi   S’pyet në ka re në […]

srr

Sabit Rrustemi, Gjilan

 

Cikli poetik: “Nxora një shtresë zemre”

 

 

AI VARG JAM UNË

 

Vargu im niset dhe pa mua

për tek Ti

si trokitje e lehtë dite

si një puthje e ëmbël mëngjesi

 

Shpalos një ëndërr të re

tek drithërohet nëpër ty

universit pakufi

 

S’pyet në ka re në rigon shi

vjen e hyn brenda teje

si çdo dashuri

 

Ai varg i tëri jam unë

që prehje kërkon në tëndin gji

shpirti im i fshehur n’ Poezi

 

 

DERA RRI E HAPUR SI UNË

 

Dikur moti nga larg

të kundroja si një ëndërr

Më pas

trokita e hyra hapësirës sate

deri në zemër

 

Me vite pastaj

më gënjeu pritja

një shpresë në bebzë syri

 

Po vonë ish shumë vonë

për t’u nisur dhe njëherë nga fillimi

 

Në ëndrra të tjera

u përplasëm

si unë

si ti

 

Tash

të vetmen rrugë që m’ka mbetur

po e ecë

kësaj copë jete kah ajo shtëpi

rrëzë Çepurit

 

Kujt t’i duhem

mund të më kërkojë

kohë e pa kohë

 

Dera rri e hapur

si unë

 

 

PA MË T’VOGLËN FJALË

 

U ndërrua dita në mesnatë

 

Nuk ndjeva britmë

as gjëmë

 

Vetëm ora theu heshtjen e mbyllur

në xham

 

Një perde e gjumtë

sysh më ra

përpak nuk pashë

 

Brenda syve t’u isha

vetëm nuk të lashë

Pa më t’ voglën fjalë

veten time sall ta dhashë

 

 

E NUK U SHUAN

 

Nëpër pika

Vërshojnë pritjet

Mërzia

 

A do qëndrojë poezia

 

Unë do “heshtë” dhe në ëndrra

Po dashuria

A do shpallë ditë zie

Për ndjenjat e mia

Të fshehura

Dhimbjet e përndezura

Sa herë i qëlloi rrufeja

 

Dhe prapë

Prapë mbetën në mua

Mbi t’ lumen tokë

Gjëmëve të veta

E nuk u shuan

 

 

NË TË SOSURËN E NJË DITE

 

nata shtrihet përkohshëm

mbi sytë e lodhur të ditës

zbret mjegulla

 

ajo ngatërron shtegun e zemrës

sokaqeve qorre të qiellit

ndizen ndjenjat si yje

 

ai bredh me një yll në ballë

planetit që erret e herret

një loçkë zemre dëshirohet

 

përkohshëm kthehet dita

mbi ëndrrat e përlotura

jeta lanë mëkatet

 

 

Ç’ MUND TË TË OFROJ MË SHUMË

  

Zoti nuk thotë harroje

As Zemra

 

Një det ndjenjash qepet Çepurit

Po rruga përpjetë deri në Kodër

 

Shtigjet zik – zake i ka mbuluar dushku

Bari i ri

 

E paecura ime vonohet për pak

 

Ate që e dua në vete e ruaj

Edhe kur më ikën me mëngjes

Edhe kur më kthehet rrallë e përmallë

Përmes ndonjë ëndrreje

 

Lutjet nuk kryejnë punë më

Nëse nuk lëviz drejt teje

Më shkelë dhe kjo kohë

 

E dashur

Po e deshe malin qe ku jam

Po e lype detin qe ku e ke

Në shpirtin tim

 

Dhe mua të tërin

Diku thellësive të paprekura

 

Ç’ mund të të ofroj më shumë

Pos shpirtin tim

Të rinuar prej dashurie

 

 

PËRTEJ NJË VETËTIME

 

Shiu vërshoi

nëpër këpucët e mia të zeza

 

Qorapët e qullura më gostitën

me ngjyra të mbyllura

pjesëve të sipërme të këmbëve

thembrave

 

E unë trupoja rrugën para makinave

semaforëve të heshtur të lagur

zebrave të fshira të harruara

se Ti më prisje diku

përtej një vetëtime

syve përmallim

 

Këpucët po thahen në ballkon

dhe ngjyra e fituar gratis

u shly tashmë

 

Mbete vetëm Ti

qiell i kaltër dashurie

 

 

REÇETË E PËRDITSHME

 

Me lotin e ftohtë të pritjes

Laji faqet

Sytë

E vish rrobat e shpirtit

 

Shetitjen e mëngjesit

Bëje nëpër hartën e dashurisë

 

Nëpër secilën gjymtyrë

 

Kur të merr etja

Për freski mali

Kthe kah buzët e mia

 

Po pate kokëdhembje

Ftoje pllëmben përkëdhelëse

Që me prekje shëron

 

Mungesash mos u streho

Aty ku nuk jam

Mos më kërko

 

Hapit tim

Fjalës që çelë atë portë zemre

I beso

 

 

E DIELA E DASHURISË

 

Java jonë e jetës

Përmbyllet përherë

Me një ditë të dielë

 

Le të jetë kjo ditë e faljeve

Për mëkatet e bëra

Që nuk i themi

 

Ditë e lutjeve

Për ate që e duam

E nuk e kemi

 

Ditë e bekimeve

Për ate që e shijojmë thellë

Shtresave të paqta

Të zemrave

Deri në amshim

 

E dielë e dashurisë

Qoftë çdo ditë

 

 

ATY KU NUK U TAKUAM KURRË

 

( Ndjenja )

 

Pres të më lajmërohet

A këtu

Brenda e kam

 

Nuk po e shoh

Vetëm po e ndiej

Tek pulson me ritmet e zemrës

 

O Zot

Seç më drithëron

 

Ma vë para syve

Ta shoh

Ta prekë

Mes buzësh të saja

Dua të pushoj

Gjatë gjatë e pambarim

 

( Pritja )

 

Nuk ka orë që e mat prtijen

Përveç zemrës

 

Ajo shënon vonesën

Dhe atë trokitje

Aq të pritur

 

( Sytë )
Nuk i kemi

Sall për të ëndërruar

 

Ata digjen në pritje

Për ta parë atë

Që një jetë e ëndërruan

 

( Ëndërr )

 

As është këtu

As atje

Është zhytur thellë në pritje

 

Ajo dorë që shkundë

Këtë ëndërr

Tek Ti është

 

( Ecja )

 

Një jetë ecë

Kah vetja

E

Ende në fillim

 

Sa jetë më mjaftojnë

Për ta arritur njëherë

Atë që kam thellë

Në timin shpirt

 

( Caku )

 

Në cilën do pjesë të universit

Caku im je ti

 

Po e mbledh kohën e ikur

Përmes së tashmes

Që s’mjafton

 

Në kohën që vjen

Jam aty

Ku s’u takuam kurrë

 

 

DO TA HESHTË KËTË DHEMBJE

 

Si bimë e egër

mes plasave të gurit

sht(r)atin nis

 

Askush nuk i zgjatë duart për ta shkulë

për ta tërhequr zvarrë përmidis sheshit

këtë hajneshë të regjur

 

As dhe ti aromë e munguar e kësaj dite

buzëqeshje që kullon buzëve të mia

për këto dy drita

 

Kjo dhembje ka një emër

që s’ ia shqiptoj kurrë

 

Do të heshtë përballë saj

si ai dru i njomë

që përcëllohet në furrë

 

E dashur nëse pak më do

rri pak më larg këtij lumi

që po digjet si unë

 

 

MES MEJE DHE PRITJES

 

Pritja

një minut para të Dymbëdhjetës

ma hap portën

aty ku bota fshehur nëpër pjata

trazon muret

 

Hapat e mi ngatërrohen

parkut me gjethe

 

Në Dymbëdhjetë e një minut

hija ime rrëshqet mes gishtërinjëve të Pritjes

përtej udhës në pikëditë

 

Muret në heshtje

përbijnë gjuhën

 

Vetmia lëpinë pjatat

si ngjyra e vjeshtës

fytyrën time prej gjethi

 

Mes meje dhe Pritjes

dy minuta përbirojnë një shekull jetë

 

 

NJË PRUSH LOTSH

MBI F’TYRËN TIME ZBRET

 

( varianti II )

 

Pëlcet Kupë e Kaltër

prej zjarrmie

pëlcet

 

Prush i qielltë

mbi timen lëkurë derdhet

 

T’ kish qenë prush i buzëve tua

do ta duroja

pa siklet

 

Lisit me brenga

vetëm shenja e së djegures mbet

 

Një prush lotsh fytyrës sime zbret

 

 

SA E RE KJO ËNDËRR E LASHTË

 

Në Ty fshihet imja ëndërr

që e rrëfej me mijëra vjet

 

Si ëndrra jote për një tjetër

nën strehë qerpikësh pret

 

Pa nuk e nxë siç nuk e zura

anise bota ka një mal ura

 

Sa e re kjo ëndërr e lashtë

trazon qiejt dhe atje lart

 

Dhe tokën mbush me akuj zjarr

e dua e dua dhe kur s’ e marr

 

 

IMAZHI YT I PAMPOSHTUR

 

Me perde të errët mbulova dritaret

në pikë të ditës e të natës

 

I lëshova dhe parmakët

 

Imazhi yt gjente një vrimë

përbirohej e më shfaqej para syve

 

Një perde dhe më të errët

për memorien time kërkova

dhe një çelës me dry

 

Ti shkeve perde theve dryj

e u shfaqe më e bukur se Helena

se Tanusha se ajo Zanë kroni

 

Shteg tjetër nuk më mbeti

 

Hapa krahët

Zemrën e shpirtin çela

Dhe në gji të mora

 

Asgjë s’ kish qenë vapa

ai diell i largët n’ horizont

çka kishe qenë ti

 

Dimrat e krejt jetës sime

zjarrin e trupit tënd s’ e ngrijnë

 

 

AJO QË S’ DO TA MENDOJA

 

Se më ka harruar ajo e trokitur në dritare

tek sa po flija agut të çdo dite

 

Se më ka braktisur ajo ëndërr jete

që e ruaja thellë në zemër

 

Se nuk fluturon para syve të mi ajo grishë Çepuri

dhe fundit të kësaj vere

 

Se nuk i eci dhe i përgjumur

shtigjet e fëmijërisë sime

 

Se pritja një ditë nuk do të shpërblehet

me aromën e munguar të lules që s’ jepet

 

Se jeta

se dashuria

se kujtimi

nuk do të jetojë dhe pa mua

 

 

TEK TI DO VIJ

 

Do kthej kah ti kudo që je

të të shoh në je zgjuar

në je shkundur nga ky shi

nga mungesat që sjellin mërzi

 

Do kthej do kthej

edhe kur rrugë të ndryshme

përftojmë bëjnë dredhi

 

Ta shoh veten time në ata sy

në jam ky që e di

ai mali i njomë mbi timen shpi

 

Një sopatë e ndryshkur bishtajur

shpinën pakëz ma ka thy

dhe malli për ty

 

Do dal patjetër tek ti do vij

me veten time që banon aty

një kafe ta pij

 

Thinjat e pritjes t’ i dëboj përsëri

 

 

KI ME RIGUE

 

Nji shi si ky moti e kam andrrue

dhe ty dhe ty moj

tek ai shteg Çepuri

degët tuj m’i shkundllue

 

Sa gjethe sa puthje sa pika shiu

i u dashkan k’saj zemre

etjen me dëbue

 

E përkohshme kjo jetë

mallin mallin për me shue

 

Bjer shi

bjer e mos u ngij me mue

se ajo tash e sheh t’njejtën andërr

qi nji jetë të tanë kam me andrrue

 

Si k’to riga shiu

ti tek unë ki me rigue

 

 

E PADËBUARA MBIN PËRSËRI

 

Kot përpiqem ta djeg mallin nën diell

ta shtrijë e ta thajë deri në rrënjë

në rërë deti në maje Çepuri

a te Guri i Thatë

 

Më përvidhet si erë

përmes një reje me gjëmime

më kthehet në shi

nëpër grimca dheu përbirohet

rrudhave të ballit

mbin përsëri

 

Ushqim i pasosur i mallit tim

je Ti

 

Ti që s’dëbohesh nga imja thellësi

 

 

BRENDA ASAJ ZEMRE MBES

 

Natën kam me shprazë n’gotë

si atë verë të kuqe t’Flladnikit

e kam me pi përngadalë

hërrpamë për hërpamë

deri në mëngjes

 

Natën

një ëndërr për ty

kam me mbyllë në sy

deri në hapin tënd

në trokitjen që pres

 

Brenda asaj zemre të paqtë

përjetshëm mbes

 

 

PËRBALLË ASAJ QË NDJEJMË

 

Nëntë rrathë harrese ma mbështollën vargun

nëntëdhjetenëntë herë mendja më vajti

e më mbeti tek ti

 

E mrekulluar nga ata sy

ende është aty

 

Rrethi i dhjetë i harresës as u nis

rrathët e mëparmë u zhbënë

përballë asaj që ndjejmë

 

E dashur

varg jete më je bë

 

 

PËRMES FRYMËS SIME

 

Shprusha kaçubë më kaçubë

shtigjeve të Çepurit

 

Si shpend i vetmuar shprusha

 

Një flatër mëllenje gjeta

një flatër të braktisur

 

Nga thellësia e qenies

nxora një shtresë zemre

n’ shuplakë e shtriva

dhe shkrova:

 

“dhe kurrë në mos më kujtofsh

ti mirë e më mirë qofsh

loçka ime”

 

Përmes frymës sime

andej kah je ti

e nisa

 

――

Poezitë e këtij cikli janë të shkruara mes viteve 2009 – 2012

 

Lexo më shumë Share

Poezi nga Burhanedin Xhemaili

Kohë e shkuar   Një fjalë e shkruar në xhamin e thyer të dritares me shikim nga dielli rrinte në vetmi të harruar, e ballkoni i mbuluar me rrjetin e merimangës na përkujtonte mosbesimin e kohës së shkuar… Në këtë heshtje të humbur zukama e mizave të tërbuara irritonte macet e mëhallës që luanin me […]

bb

Kohë e shkuar

 

Një fjalë e shkruar

në xhamin e thyer të dritares

me shikim nga dielli

rrinte në vetmi të harruar,

e ballkoni i mbuluar

me rrjetin e merimangës

na përkujtonte mosbesimin

e kohës së shkuar…

Në këtë heshtje të humbur

zukama e mizave të tërbuara

irritonte macet e mëhallës

që luanin me topin e shpuar

tangon e dëshpërimit,

e nuk ishte vjeshtë mërzie

as njeri s’ kishte vdekur,

por heshtja matej me hijen e vetë

gjersa drita ia dha këngës…

 

Ҫaste vetmie…

 

Nata e matur

me vetminë e fjetur

shkundi retë e zeza

mbi xhamin e dritares

dhe zgjoi heshtjen time

t’plandosur,

gjersa shikoja portretin e kthyer

n’albumin e kujtimeve të zgjedhura

që m’ kthenin në kohën e shkuar,

e zëri i humbur

brenda labirinteve të harresës

m’ lëvronte shpirtin

me pyetjet e pareshtura

e nuk më çelte portat e mundësive

të mbyllura me rraptimë shiu…

Nëntor, 2012

 

Ёndërr

1.

Nga ndjenja në ndjenjë

kujtoj ëndrrat dhe enigmat

brenda ëndrrës, çelës i portave

dhe mrekullive magjike,

për të kapur ritmin e jetës

me vështirësitë e imponuara

dhe shpresat e hapura

që shfaqen në lutjet e mbrëmjes

kur yjet shkëputen

nga vallja e akorduar

dhe treten

si shkreptima të humbura

në terrin e tmerrit

pa gjurmë ekzistimi…

2.

Në këtë botë

të ndodhive të papritura

u hapën portat

e çudirave dhe rënieve të kota

dhe nuk u gjetë çelësi i shpëtimit

kotësive të kohës aktuale

të trashëguara

nga koha e rënieve totale

kur fluturat e erërave të reja

i mashtronte akulli rrëshqitës

me dritën e praruar

dhe zërin e zogjve të mbyllur

brenda rrethit magjik

për t’i shndërruar në pluhur hiri

mbi shtrojën e kuqe të mushkonjave

që ndërruan kostumin e defilimit

dhe mashtrimit…

Korrik, 2013

 

Sytё e hёnёs

 

Nё kёtё kohё tё pёshtjelluar

vёshtirё tё gjendesh brenda rrethit magjik,

aty ku hijet marrin trajta tё pakuptueshme

dhe nuk dёgjohet tik taku i sahat kullёs

qё vёshtron botёn e heshtur

nga streset e kohёs moderne…

Jeta nuk ёshtё ёndёrr

e ne knaqemi kur ёndёrrojmё

pёr njё çast, mrekullitё e papara,

sikur tё lindemi nё sytё e hёnёs

larg ulërimave

dhe rropatjeve tё shiut,

e xhami i krisur

nga vetёtima e vitit tё shkuar

mbetet shenjё kujtimi

pёr tё kuptuar se kjo forcё magjike

                                     mund tё gjuaj

edhe në brendi të drurit tё kalbur,

aty ku fshehet gjarpri helmues

dhe misteret e çuditshme

qё na fryjnё zjarrin nё dritat e syve

duke shikuar ujёvarёn e imagjinuar

ёndёrr e trazuar

nga fёmijёria e hershme,

kur gjumi na merrte me rrёfimet

pёr historitё e tё parёve

qё ishin flijuar

për ta ndёrtuar

urёn e gurit

qё do t’i lidhte katёr anёt e botёs

dhe nёntё lumenjtё e dritёs

pёr ta pёrmbushur

amanetin e trashёguar

uratё e bekuar

dhe rrugё e gjatё

pёr tё udhёtuar…

Lexo më shumë Share

Poezi nga Selajdin Shabani

TË KAM THËNË NË PRANVERË   Të kam thënë se PRANVERA mund të vijë më herët NDONJËHERË, E NDONJËHERË mund të vijë më vonë, të kam thënë, Por asnjëherë, Kur ti e pret kohën dhe beharin e saj. PRANVERA do të vij Edhe me një lule Edhe me stinën e shpresës Edhe me prushin e […]

sel

TË KAM THËNË NË PRANVERË

 

Të kam thënë

se PRANVERA mund të vijë më herët

NDONJËHERË,

E NDONJËHERË mund të vijë më vonë, të kam thënë,

Por asnjëherë,

Kur ti e pret kohën dhe beharin e saj.

PRANVERA do të vij

Edhe me një lule

Edhe me stinën e shpresës

Edhe me prushin e ndrydhur në vetvete

Me MARSIN lajmëtar.

Të kam thënë se

PRANVERA do të vijë më nder

Në derë të hapur apo të mbyllur

Ajo përherë do të vijë si një NUSE E RE.

Të kam thënë se PRANVERA do të vijë me kujtimin

Për studentët,

Për Jasharajt,

Me natën e zjarreve pa kufij,

Me frymëzimet,

Me ndjenjën e bashkimit,

dhe PRANVERA erdhi me DASHURINË

dhe ËNDRRËN e saj.

 

VRULL

Vjen rrallë,

befas,

si një valë

Në shpirtin tim

dhe mbetesh si një njalë,

e unë, jo i vonuar

bëhem si djalë.

Kur  vjen

gjumi s`më merr

As me net të tëra

E unë në jetë

Sa këndshëm në dukje

Aq vrull në brendi

Çaste agonie me vrer

E kur ik,

Ik me natje

Dhe kthehesh me stinë

Si në Prishtinë.


JAM DHEMBJE

Jam dhembje

Edhe kur jam zgjuar,

Kur flejë,

ëndërroj,

dashuroj,

këndoj,

e shkruaj,

edhe kur do heshttë,

e kur do vdes

prapë do mbetem DHEMBJE.

Jeta ime,

e ndalur për një moment,

e ndjej,

e shoh por s`kam fuqi ta ndal:

As dhembjen,

As kohën.


ËNDRRA

Sa shumë shoh ëndrra:

në mëngjes – asnjë në mbamendje.

Ato përsëri vijnë, herë pas here si copëza kristali.

E kur ndërpriten ëndrrat,

Ndalet edhe jeta.

Nuk tretem,

Me kohën.

Aq shumë ëndrra:

më shumë të trishtimit

se të gëzimit.

Nuk mbaj mend as edhe një

për deshifrim,

apo rrallë ndonjë fragment.

Pse nuk mbaj mend ëndrrat

të cilat i shoh

në përsëritje,

atëherë,

pse ëndërroj.

 

MALLKIM

Deri kur mallkim

Mes vete!?

Pse mallkim,

Gjaku im!

Mallkim çasti

një shekull

e shumë gjenerata

për të ardhur në vete.

Mallkim vitesh

Milenium përpjekjesh

Për të nisur sërish

Rrugën nga e para

Mallkim që përcjell

Koha në kohë.

Lexo më shumë Share

Poezi nga Fatos Rushiti

SYTË E SHQIPËRISË   Ana tjetër e rugës është nata Gjumi veç me fantazi luan E kundërta i flet tjetrës Kush jam unë mes njerëzve Sytë e Shqipërisë hapen Kësaj shkretëtire këtij akulli S’mund t’i thuhet profet Lulja në kopsht Që mund të bëhet dil Ndjenja në trup Që mund të thyhet zgjohu Kanë mbetur […]

fatos


SYTË E SHQIPËRISË

 

Ana tjetër e rugës është nata

Gjumi veç me fantazi luan

E kundërta i flet tjetrës

Kush jam unë mes njerëzve

Sytë e Shqipërisë hapen

Kësaj shkretëtire këtij akulli

S’mund t’i thuhet profet

Lulja në kopsht

Që mund të bëhet dil

Ndjenja në trup

Që mund të thyhet zgjohu

Kanë mbetur pa ngjyrë

Pa arsye

Pa fat

Pa gjak janë tretur

Ana tjetër e rrugës është qeshja

Sytë e Shqipërisë ëmbëlsohen

Jam zhveshur nga nëna

Nga jeta

Sa moskuptime më sillen në kokë

Kam mbetur asnjë

Dhe vetëm si era po flas

Unë e vjetra

Unë shikimi kah e ardhmja

O shkrirja

O luleshtrydhja

Po e ëmbla po

Mbyllen sytë e Shqipërisë

Del ëndrra

 

AH KY SHPIRTI YNË

 

Të kthehemi në kohë që të vrasim etje

Uri e dëshirë për hi e ndodhira

Tani vetëm flakë vetëm mardhë

Në sytë e ndërgjegjës që pi veç enigma

Qenkemi të lirë të lehtë sikur fjala

Si një marramendje kala e çuditshme

Ne të sapokthyerit në kohë e në lindje

Të qeshim tani sa më shumë të qeshim

Që thellë shpirti ynë lengjet t’i kuptojë

Pastaj të mendojë ah ky shpirti ynë

Sikur të mos ishte po më mirë që fle tani

Se njerëzit veç këndojnë e  s’dëgjojnë asgjë

 

SI BORA

 

Tani do të flas për lotët e luftës

Që lindi mes gjakut dhe ajrit epshor të dritës

Ah ajo kohë e kryer e thjeshtë

Njerëzit si dritare

Hanin shi pikëllimi

E pluhur shpirtrash pinin

Lufta ish pa vrasje

Pa lot e qeshje të nxehta

Heshtja heshtjen prekte

Fluturonin zjarre

Mbi flokët ilire

Drita me ajrin e vetë epshor

E bëri harresë

Gjakun e tmerrshëm si bora

Pastaj bota mbyti fllade

Mbi gëzimet tona

 

TË FLAS TASH ME JETËN

 

Unë s’jam i verbër si lulja

Kush më prek e shoh

Kush më don e ndjej

S’jam i ftohtë si zjarri

Të këndshmen e dua

Edhe kur loton

Të gjithë i kam dashur

Brenda lumturisë

Unë nuk ec si loja

Një shikim i bukur

I hënës në natë

Më jep pak prandaj

Po shkoj kah gëzimi

Te lindja e re

Të marr pak liri

Te zemra e detit

Të vjedh pak njeri

Në një fund jetim

O unë nuk jam si era

Lexo më shumë Share